Wypełnij formularz, a skontaktujemy się z Tobą

Przewlekła niewydolność żylna

30.05.2015

Żylaki są to chorobowo zmienione żyły ze stałym, workowatym lub wrzecionowatym wydłużeniem i skłębieniem z utrwaloną niewydolnością zastawek żył powierzchownych i przeszywających. Żylaki częściej występują u kobiet niż u mężczyzn. W chwili obecnej uważane są za chorobę społeczną. W 85% dotyczą układu żyły odpiszczelowej, w 15% znajdują się w obrębie żyły odstrzałkowej. Należy pamiętać, że same żylaki nie są odrębną chorobą, a stanowią jeden z objawów przewlekłej niewydolności żylnej (lub przewlekłej choroby żylnej).

Istnieje wiele czynników determinujących i usposabiających do powstawania żylaków:

  • dziedziczne
  • związane z płcią i wiekiem
  • rasowe
  • nadwaga
  • przebyte ciąże
  • leczenie hormonalne
  • typ aktywności zawodowej
  • zaburzenia statyki stopy
  • nadmierna ekspozycja na działanie słońca
  • typ aktywności zawodowej
  • zapalenie żył.

Etiologia powstawania żylaków pozostaje ciągle dyskusyjna. Istnieją dwie zasadnicze teorie powstawania żylaków:

1.Teoria hemodynamiczna

Ciśnienie hydrostatyczne w żyłach jest związane z pionową postawą człowieka i przyjmowane jako główny czynnik powstawania żylaków. Oddziałuje ono wybiórczo na zastawki żył powierzchownych na poziomie ich ujścia do układu głębokiego. Prowadzi to do niewydolności tych zastawek, zwrotnego przepływu krwi (refluksu), co z kolei stopniowo poszerza pnie żył powierzchownych. Na podstawie aktualnego stanu wiedzy sądzi się, że czynniki hemodynamiczne maja ważne znaczenie, lecz mogą być wtórne do niewydolności ściany żylnej.

2.Teoria niewydolności ściany żylnej

Według tej teorii żylaki powstają w wyniku genetycznie uwarunkowanej niewydolności ściany żylnej. Powstają wrzecionowate uwypuklenia, poszerzenia, co ostatecznie powoduje niewydolność zastawek i w konsekwencji refluks. Zwolennicy tej teorii tłumaczą chorobę zwyrodnieniem włókien kolagenowych, postępującym zanikiem komórek mięśniowych błony środkowej i zewnętrznej.

Podsumowując obydwie teorie, można stwierdzić, że aktywność fibrynolityczna i enzymatyczna w tkance żylnej jest zaburzona, lecz żaden z argumentów nie pozwala ustalić, czy te nieprawidłowości są przyczyną, czy następstwem toczącej się choroby.

Jak wspomniano wyżej żylaki kończyn dolnych uważane są za chorobę społeczną. Stanowią one obecnie nie tylko problem kosmetyczny u pacjentów, lecz mogą być punktem wyjścia ciężkich powikłań zatorowych płuc, prowadzących w skrajnych przypadkach do śmierci.

PATOFIZJOLOGIA

W warunkach fizjologicznych krew płynie z układu żył powierzchownych do głębokich przy udziale tzw. pompy mięśniowej. Przy skurczu mięśni poprzecznie prążkowanych ciśnienie w zdrowych żyłach powierzchownych nie zmienia się, natomiast w czasie rozkurczu maleje wskutek zasysania krwi do układu żył głębokich. Przy uszkodzonych zastawkach ujścia żyły odpiszczelowej, odstrzałkowej i przeszywających krew wyciskana jest pod znacznym ciśnieniem z żył głębokich do powierzchownych. Powstający z czasem refluks wpływa na powstanie nadciśnienia żylnego i zaburzenia mikrokrążenia. Ciśnienie w żyle udowej na wysokości fałdu pachwinowego wynosi około 50 – 60 cm słupa wody, przy wzroście tłoczni brzusznej może dochodzić do 200 cm słupa wody. Przy niewydolnych zastawkach ciśnienie to przenosi się na układ żył powierzchownych. Stopniowo następują zmiany w dużych obocznicach żył odpiszczelowej i odstrzałkowej. Dołącza się również wtórnie niewydolność żył przeszywających. W wyniku wielomiejscowego przecieku krwi do układu powierzchownego powstaje w tkance podskórnej miejscowe nadciśnienie żylne z objawami obrzmienia, uczucia wzmożonego napięcia oraz pojawienia się siateczki powierzchownych żyłek. Różnorodność objawów klinicznych zależy od umiejscowienia niewydolnej żyły. Niekiedy może powstać krążenie odcinkowe. Krew z żył powierzchownych przepływa przez wydolne żyły przeszywające do układu głębokiego, z którego następnie wraca do układu powierzchownego przez niewydolne ujście żył odpiszczelowej czy odstrzałkowej. Zjawisko to pogarsza jeszcze bardziej upośledzoną wymianę tlenową, będącą skutkiem zastoju żylnego. W warunkach prawidłowych ilość płynu przechodzącego z naczyń włosowatych do tkanek odpowiada ilości płynu powracającego. Jest to stan równowagi mikrokrążenia. Przy wzroście ciśnienia żylnego następuje zwiększenie ciśnienia hydrostatycznego w odcinku żylnym naczyń włosowatych i upośledzenie wchłaniania zwrotnego. Podwyższone ciśnienie hydrostatyczne przenosi się na odcinki tętnicze naczyń włosowatych, zwiększając dalsze przesączanie. W ten sposób do przestrzeni pozakomórkowej przedostaje się roztwór elektrolitów i białka. Obecność płynu zawierającego białko stanowi bodziec do rozrostu tkanki łącznej. Następuje uszkodzenie dróg chłonnych, powstaje obrzęk i zmiany skórne.

Autor artykułu: Doktor Marek Glinka.

O żylakach wiemy wszystko!

Oferujemy nowoczesne i skuteczne metody leczenia, operowania i usuwania żylaków oraz hemoroidów - falami radiowymi.
Copyright © 2015 Flebonet Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie jakichkolwiek materiałów ze strony surowo zabronione!
Polityka Prawna | Polityka Cookies | Nota prawna | Mapa strony
Projekt i wykonanie: Broker Media
error: Content is protected !!